معرفی خواص گیاه علف بواسیر در طب سنتی

معرفی خواص علف بواسیر

علف بواسیر گونه ای گیاه علفی از جنس Erechtites در خانواده کاسنی (Asteraceae) بومی آمریکا و کانادا میباشد
در آمریکا این گیاه به عنوان یک علف هرز بسیار مشکل زا شناخته می شود و در زمانیکه در میان گیاهانی مانند نعنا رشد می کند به شدت ضرر وارد می کند چراکه با گیاه اصلی مخلوط شده و بر روی عصاره بدست آمده از گیاه اصلی تاثیر می گذارد.

علف بواسیر گیاهی است علفی با ساقه ای سبز رنگ. برگهای این گیاه ساده، ضخیم و دندانه دار است که از نظر ظاهری به برگهای کاهوی وحشی شباهت دارد. گلها زرد بوده و در پاییز ایجاد می شوند. گلها در نهایت خوشه ای باریک از بذر را به جا می گذارند.

این گیاه شاخه شاخه شده و به صورت انبوهی از ساقه ها رشد می کند. این گونه از آتش سود می برد و معمولا از اولین گیاهانی است که پس از آتش سوزی رشد می کند و به همین دلیل در برخی مناطق به آن fireweed می گویند.
ساقه مرکزی با مقطعی گرد و بدون کرک است که خطوط عمودی سبز تیره رنگی بر روی آن وجود دارد.
ساقه مرکزی با مقطعی گرد و بدون کرک است که خطوط عمودی سبز تیره رنگی بر روی آن وجود دارد.

برگهای متناوب آن به پهنای 3*8 ، کشیده و با انتهایی گرد هستند(oblanceolate leaves). سطح رویی برگها کرکدار بوده که باعث می شود روشنتر باشد. برگهای پایینی دم برگ کوتاهی دارند در حالیکه برگهای بالایی تقریبا به ساقه چسبیده اند. ساقه در انتها به یک گل آذین ختم می شود که دارای گلچه هایی لوله ای است که توسط براکته هایی نرم پوشیده شده اند. این براکته ها ظاهری ارغوانی رنگ به گل آذین می دهند. گلچه ها که به ندرت از میان براکته ها قابل دیدن هستند سفیدند. گلچه های خارجی بارور و دارای مادگی اند ولی گلچه های درونی هرمافرودیت و یا عقیم هستند.

سیستم ریشه ای علف بواسیر سطحی و افشان است.
این گیاه مناطق مرطوب را می پسندد ولی می تواند تا حدودی خشکی را تحمل کند. این گیاه در مناطق شهری نیز به خوبی رشد می کند. بذرهای این گیاه به کمک باد پراکنده می شود و به عنوان غذای پرندگان نیز استفاده می شود که می تواند یکی از راه های پراکنده شدن آن باشد.

این گیاه از سایه تا آفتاب کامل را می تواند تحمل کند. به رطوبت بالایی نیاز دارد و اندازه گیاه به میزان زیادی به رطوبت و حاصلخیز خاک بستگی دارد. به خاکهایی با سنگریزه نیاز دارد به طوریکه اغلب در ریل قطارها رشد می کند.

پراکندگی این گیاه اغلب در چمن زارهایی با خاکهای تیره و مرطوب، جنگلهایی که خاکهایی سنگریزه دار داشته باشند، دشتهای ناهموار، حاشیه مردابها و نهرها، مناطق پرت شهری و ریل قطار هاست.

اسانس این گیاه زرد شفاف است که از عصاره گیری با آب بدست می آید، طعم تلخ و سوزاننده ای دارد و رایحه کمی دارد.

١. جهت زگیل و گال عصاره این گیاه را به صورت ضماد میگذارند.

٢. دمکرده ریشه این گیاه ضد ورم مفصلی می باشد و از برگ، ساقه و گل این گیاه به صورت ضماد بگذارند.

٣. جهت بواسیر از دمکرده ریشه این گیاه بنوشند و از برگ و گل به صورت ضماد در محل بمالند.

۴. جهت درمان بواسیر ریشه خشک این گیاه را پاک کرده سپس شیره آن را بگیرند با روغن پیه یا کنجد مخلوط کرده محل بواسیر را بمالند این پماد جهت رفع خستگی ماهیچه های پا مفید می باشد.

۵. نام های دیگر آن: حشيشه البواسير و حشیشه الباسور می باشد.

منبع : کتاب خواص گیاهان داروئی (محمدجواد هوشیار)