خواص گیاه درخت گزانگبین در طب سنتی

معرفی خواص گزانگبین یا جزمازج

* گزانگبین گونه ای از آن بوته ای است که ارتفاع آن تا حدود یک متر می رسد و پشه ها هر سال با نیش زدن این بوته ها گزانگبین را می سازند. نوع دیگری از آن در اثر نیش پشه روی برگ درخت بلوط بوجود می آید و نوع دیگری از آن درخت پیچیده ای است که بلندی آن ۱۰ – ۶ متر می باشد و دارای چوب سخت می باشد قطر آن ۳۰ سانتی متر می باشد برگهای آن خیلی کوچک و صاف است که خواص گیاهی هر یک با ذکر نام نوع آن بیان می گردد.

۱. طبع برگ، ریشه و پوست آن سرد و خشک است و طبع شهد آن گرم و خشک است.

٢. جهت بند آوردن اسهال و اسهال خونی از پوست درخت گزانگبين به صورت جوشانده استفاده می شود.

۳. گزانگبين ملين و نرم کننده سینه است.

۴. گزانگبین خوانساری ضد عفونی کننده دستگاه گوارش است.

۵. جهت تقویت کبد، معده و روده از گزانگبین خوانساری استفاده می شود.

۶. گزانگبین خوانساری مقوی باه است.

۷. گزانگبینی که از درخت بلوط گرفته شود جهت تقویت کبد مفید است.

۸. گزانگبين خوانساری که با آن گز اصفهان را نیز تهیه می نمایند جهت نرمی استخوان مفید است.

۹. جهت درمان سوختگی ها از خاکستر این گیاه بپاشند.

۱۰. جهت درمان یرقان که ناشی از ضعف کیسه صفرا باشد مفيد می باشد.

۱۱. جهت سرماخوردگی با برگ و ریشه آن بخور دهند.

۱۲. صاف کننده صدا است.

۱۳. جهت بیماری جذام ریشه این گیاه را با روغن زیتون پخته و بمالند. ۱۴. جهت ورم، گرفتگی و انسداد مجاری طحال از شهد گزانگبين

استفاده شود.

۱۵. جهت درمان ورم های سفت کبد، بازشدن و گرفتگی های کبد از گزانگبین در روز حدود ۵۰ گرم از شهد آن حل کرده بنوشند.

۱۶. جهت زخم روده و اثنی عشر شهد آن را در آب جوش حل نموده بنوشند.

۱۷. نام های دیگر آن: جزمازج ، گزمازج ، جزمازق ، گز خوانسار، گه زو ،گز گزو، خشک انگبین، طرفا، گز علفی، گلنگبین، مان، طرفة المن من والسلوى و حطب احمر می باشد.

منبع: کتاب خواص گیاهان داروئی (محمدجواد هوشیار)